ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟ ΣΚΙ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Με το ορειβατικό σκι (Mountaineering ski) μπορεί κανείς να κινηθεί ταχύτατα στο χιονισμένο πεδίο στο βουνό καλύπτοντας πολύ μεγάλες αποστάσεις σε μικρό χρόνο. Σε αντίθεση με το σκι πίστας στο χιονοδρομικό κέντρο (alpine ski), οι δέστρες των ορειβατικών σκι ανασηκώνονται στο πίσω τμήμα κατά την ανάβαση, ενώ «κλειδώνουν» και μοιάζουν με τις κοινές των σκι πίστας κατά την κατάβαση.

Κατά την ανάβαση, κάτω από τα πέδιλα επικολλώνται λωρίδες από συνθετικό ύφασμα που μοιάζουν με δέρμα φώκιας, (εξ’ ού και «φώκιες») και αποτρέπουν το γλίστρημα προς τα πίσω (κάτι αντίστοιχο με τα παντελόνια κοτλέ).

Έτσι επιτυγχάνεται ταχύτατη ανάβαση και επιστροφή σε ένα ορεινό συγκρότημα. Πράγματι, οι παλιοί χιονοδρόμοι, πολύ πριν κατασκευαστούν χιονοδρομικά κέντρα, ανέβαιναν στα ελληνικά βουνά με ξύλινα σκι και αυτοσχέδιες φώκιες.

Στις μέρες μας οι λάτρεις του «λευκού» μεγαλείου των βουνών, αποζητώντας ανοικτούς ορίζοντες, μακριά από το συνωστισμό των χιονοδρομικών κέντρων χρησιμοποιούν ξανά το ορειβατικό σκι.

Το χιόνι όμως που συναντά κανείς μακριά από τις στρωμένες πίστες των χιονοδρομικών κέντρων είναι παρθένο, απρόβλεπτο και κρύβει ιδιαίτερους κινδύνους. Η αίσθηση της απομόνωσης που βιώνει ο ορειβάτης είναι μοναδική, βλέποντας μόνο το δικό του ίχνος στο απόλυτο λευκό ενός ολόκληρου ορεινού συγκροτήματος.

Σε γενικές γραμμές, για να ασχοληθεί κανείς με το ορειβατικό σκι θα πρέπει να είναι:

α) ικανοποιητικός χιονοδρόμος στη κατάβαση πίστας όχι όμως κατ’ ανάγκη σε πάρα πολύ καλό επίπεδο.

β) εξοικειωμένος ορειβάτης, έχοντας εμπειρία τόσο ορεινής πεζοπορίας όσο και στοιχείων αναρρίχησης.

Πληροφορίες για τη Σχολή Ορειβατικού Σκι που διοργανώνει ο ΕΟΣ Αχαρνών, θα βρείτε εδώ.

Πηγή: (Ορειβασία, Αναλυτικό Τεχνικό Εγχειρίδιο).